“ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲು ದಾಟಿ ಹೆಗಲ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಕರುಳ ಕುಡಿಯನ್ನು, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಸಲಹಿದ ಪೋಷಕರು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾದ ದುರಂತ. ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ, ಭವಿಷ್ಯದ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ನಂದಾದೀಪವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿದ್ದ ಮಗನೋ ಅಥವಾ ಮಗಳೋ ಏಕಾಏಕಿಯಾಗಿ ಜೀವನದ ರಂಗಸ್ಥಳದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದಾಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸಲು ಈ ಭೂಮಂಡಲದ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯ ಶಬ್ದಕೋಶಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಅಪಾರವಾದ ಎದೆಯುರಿ, ಕರುಳಿನ ತಳಮಳ ಮತ್ತು ದಿನನಿತ್ಯದ ತಣಿಯದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಯಾವ ಬರವಣಿಗೆಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾರದು; ಯಾವ ಭಾಷಣವೂ ಆ ನೋವಿಗೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಲಾರದು. ಸಾವು ಶಾಶ್ವತವೆಂಬ ಕಟುಸತ್ಯ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಈ ಧರೆಗೆ ಜನಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಈ ಭೌತಿಕ ಶರೀರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲೇಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಚಲ ನಿಯಮ.
ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಆತ್ಮದ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತು ಶರೀರದ ನಶ್ವರತೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಬುದ್ಧನು ಗೌತಮಿಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯಿಂದ ಸಾಸಿವೆ ತರಲು ಹೇಳಿ ಸಾವಿನ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ್ದರೂ, ಆ ತತ್ವಜ್ಞಾನವೆಲ್ಲವೂ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಸರಿ ಎನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೀಗೆ ದಿಢೀರನೆ ಅನೂಹ್ಯ ದುರಂತ ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಡೀ ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಹೆತ್ತ ಪೋಷಕರಿಗೂ ಅಸಹನೀಯವಾದ ಕಷ್ಟದ ಪ್ರಸಂಗವಾಗಿದೆ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಪುಟಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಟಿವಿ ವರದಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಂತಹ ಕಲ್ಲಿನ ಹೃದಯವೂ ಕರಗಿ ನೀರಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕರಾವಳಿಯ ಬೀಚಿಗೆ ತೆರಳಿ ಹಾರುವ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಎಳೆಯ ಹುಡುಗ, ವ್ಯಾಯಾಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಸರತ್ತು ಮಾಡುವಾಗ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತ ಯುವಕ, ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದವನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನೀರುಪಾಲಾದ ಕರಾಳ ನೆನಪು, ಹಾಗೂ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಾಗ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಬದುಕನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿದ ದುರಂತಗಳು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯಂತಹ ತೀವ್ರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಏಳುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೊಡಗೂಡಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯಲು ಹೋದದ್ದು ತಪ್ಪೇ? ಗೆಳೆಯರೊಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ನಾಲ್ಕು ಕ್ಷಣ ಖುಷಿಯಿಂದ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದು ತಪ್ಪೇ? ಅಥವಾ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೊರಗಿಟ್ಟಿದ್ದು ತಪ್ಪೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಯ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕ ಹೊರಟರೆ ನಮಗೆ ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ನಿರಾಸೆಯಷ್ಟೇ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಧಿಯ ಲಿಖಿತ ಎಷ್ಟು, ಆತನ ಆಯುಷ್ಯದ ಗೆರೆ ಎಷ್ಟು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಲು ಹೊರಡುವುದು ವ್ಯರ್ಥ. ಆದರೆ, ಹೆತ್ತ ಕರುಳಿಗೆ ಈ ತರ್ಕಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಸಮಾಧಾನ ತರುವುದಿಲ್ಲ.
ಮನೆಯ ಆಧಾರಸ್ತಂಭವಾಗಿದ್ದ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಆ ಕತ್ತಲ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕುಟುಂಬ, ಸಾಂತ್ವನ ಸಿಗದೆ ಕೊನೆಗೆ ಆತನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೇ ನಿಂದಿಸಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ‘ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಮಗ ಹೋದದ್ದು, ನೀವೇ ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಲಿ ಪಡೆದಿರಿ’ ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರ ಕೋಡಿಯೊಂದಿಗೆ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾ, ಅವರನ್ನು ಅಪರಾಧಿಗಳಂತೆ ನೋಡುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಆ ದುರಂತದ ಕಪ್ಪು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸರಿ, ಯಾರ ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತುಲನೆ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಧಾನವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಮಯವಾಗಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದು ಕೇವಲ ಮಾತಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ಮಂಗಳೂರಿನ ಪನಂಬೂರು ಬೀಚ್‌ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ಕಂಡಂತಹ ಒಂದು ಕರಾಳ ಪ್ರಸಂಗ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದು ಪ್ರವಾಸದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲ ಯುವಕರ ತಂಡ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ, ನೀರಾಟದ ಮೋಜಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೈಮರೆತಿತ್ತು. ಸಮುದ್ರದ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಅಲೆಗಳು ಚಾಚುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆ ಅಪಾಯವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಗಮನಿಸಿದ ಜಲರಕ್ಷಕರು (ಲೈಫ್‌ಗಾರ್ಡ್‌‌ಗಳು) ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಎಷ್ಟೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಆ ಯುವಕರು ಅದನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈಮೀರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಜಬರ್ದಸ್ತಿನಿಂದ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಾರಿಸಿ ಆ ಯುವಕರನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿ ತರಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಡೆದ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ತೀವ್ರ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದ ಅತಿಯಾದ ಉತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಮೋಜಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಆ ಯುವಕರಿಗೆ, ತಾವು ಅಪಾಯದ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ತಂಡವಾಗಿ ಅಥವಾ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಜಾಗರೂಕತೆಯ ಎಲ್ಲ ಗೆರೆಗಳೂ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ತಾನು ಎಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಭೀಕರತೆ ಎಂತಹುದು ಎನ್ನುವ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಘಟಿಸುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ದುರಂತಗಳಿಗೆ ಆಮೇಲೆ ಯಾರ ಮೇಲೆಯೂ ಹೊಣೆ ಹೊರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ಕ್ಷಣಿಕ ಮೋಜು ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಸಾಹಸ, ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ತೀರಿಸಲಾಗದ ಶೋಕಸಾಗರಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಯುವಕನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆತನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಕೂಡ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಭೀಕರ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಸಮಾಜದ ನಿಂದನೆ ಮತ್ತು ಹೆತ್ತವರ ಶಾಪದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಜೊತೆಗಾರನ ಜೀವ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗುವ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಅತ್ತ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖದಲ್ಲೂ ಇರಲಾಗದೆ, ಇತ್ತ ಸಮಾಜದ ಕ್ರೂರ ಬೆರಳುಗಳ ಚುಚ್ಚುವಿಕೆಯಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಾ ಬದುಕುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ಈ ಬದುಕಿನ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಸಾವು ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದೇಹದ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ದೇಹವನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ನಿತ್ಯ ಮರಣ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಇಲ್ಲವಾದಾಗ, ಆ ಹೆತ್ತವರ ಮನೆ ಕೇವಲ ಕಲ್ಲು-ಮಣ್ಣಿನ ಗೋಡೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದರೂ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಕತ್ತಲೆಯೇ ಸರಿ, ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳು ಬಂದರೂ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಶೋಕವೇ ಸರಿ. ‘ನಮ್ಮ ಮಗ ಈ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ’, ‘ನಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ ಈ ತಿಂಡಿ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಿತ್ತು’ ಎಂದು ಪ್ರತಿದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನೆನಪಿನ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ತಳಮಳಿಸುವುದು ಎಂತಹ ಭೀಕರ ಯಾತನೆ! ಈ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಆಳ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದು ನಾಲ್ಕು ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಹೋಗುವ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅದರ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆತ್ತವರ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ದುರಂತದಲ್ಲಿ ಬೂದಿಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.
ಇಂದು ಅನೇಕ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ‘ನನಗೆ ಈಜು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ’, ‘ನನಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ವಾಹನ ಚಾಲನೆ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆ’, ‘ನನಗೆ ಗಿರಿಪರಿಕ್ರಮ (ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್) ಸುಲಭ’ ಎಂಬ ಅತಿಯಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಸಾಹಸ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೇ ಅನೇಕ ಜೀವಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಿಗೆ, ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳಿಗೆ, ಕಡಿದಾದ ಕಂದಕಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿ ಸಾವಿರ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನುವ ಸರಳ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಲ ಜಾರುವಿಕೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಎಚ್ಚರತಪ್ಪುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಅಲೆಯ ಒಂದು ಭೀಕರ ಸೆಳೆತ—ಸಾಕು, ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು! ಹೀಗೆ ದುಸ್ಸಾಹಸ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅದೆಷ್ಟೋ ಯುವಕರ ಕಥೆಗಳು ಇಂದು ಕೇವಲ ವರ್ತಮಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಉಳಿದುಹೋಗಿವೆ.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಇಂದಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನದ ಕೊರತೆಯೂ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ತಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ತಡೆಯೊಡ್ಡುವ ಹೆತ್ತವರ ಮಾತುಗಳು ಅವರಿಗೆ ಕಟುವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ, ಹಿರಿಯರ ಸಲಹೆಗಳು ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿ ತೋರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಆ ಹಿರಿಯರ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳ ಹಿಂದೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವದ ಮೇಲಿರುವ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ದುರಂತ ಸಂಭವಿಸಿದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ, ವೀಡಿಯೋ ಹಾಕಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಚ್ಚು, ಕೃತಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸಾಹಸವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ತರಾತುರಿ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಂದೆ ‘ಗೆದ್ದೆ’ ಎಂದು ತೋರ್ಪಡಿಕೆ ಮಾಡುವ ಹಟವೇ ಇಂದಿನ ಅನೇಕ ಅನಗತ್ಯ ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇನು? ನಾವು ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದೇ? ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ನಕ್ಕು-ನಲಿಯಬಾರದೇ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹೋಗಬೇಕು, ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ, ಆ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಗೆರೆಯಿರಬೇಕು. ಮನೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೊರಗಿಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುವಮನಸ್ಸು, ತಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಯಾರೊಟ್ಟಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಇದನ್ನು ಪೋಷಕರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹರಣ ಅಥವಾ ಸಂಶಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸದೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾವಲಿನಂತೆ ಮನೆಯವರ ನಿಗಾ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿರಲು ನಾವೇ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಖಾತರಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಅದೇ ರೀತಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪೋಷಕರು ಕೂಡ ಮಕ್ಕಳ ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸದೆ, ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಮೇಲೆ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಒಡನಾಟದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರಯಾಣಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕಣ್ಣಿಡಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸ್ನೇಹಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವುದು, ಅಪಾಯದ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹೆತ್ತವರ ಪರಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಹೆತ್ತವರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ನಡುವೆ ಮುಕ್ತವಾದ ಸಂವಹನ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇಂತಹ ದುರಂತಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬೇಯಲು ನಾವು ಸಿದ್ಧರಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಾವು ಯಾರ ಬಾಗಿಲನ್ನೂ ಕೇಳಿ ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಜಗತ್ತಿನ ಕಟುಸತ್ಯ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಧರ್ಮದ ಮುಂದೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬರಿ ಕ್ಷಣಿಕ ಜೀವಿಗಳು. ಆದರೆ, ಅಜಾಗರೂಕತೆ, ಅತಿಯಾದ ಸಾಹಸ ಮತ್ತು ತೋರ್ಪಡಿಕೆಯ ಹುಚ್ಚಿನಿಂದ ನಾವೇ ಸಾವಿನ ಬಾಯಿಗೆ ಜಾರುವುದು ಯಾವ ಧರ್ಮವೂ ಅಲ್ಲ. ಹೆತ್ತವರು ತಮಗಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಯುವಕನೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಇರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ಜಾಗರೂಕತೆ ಮತ್ತು ಹೆತ್ತವರ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿ-ಪ್ರೀತಿಯೇ ನಮ್ಮ ಜೀವಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಕಾವಲು ಹಾಗೂ ಹೆತ್ತವರ ತಣಿಯದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆಯುವ ಏಕೈಕ ತಡೆಗೋಡೆ.
-✍️ಶೇಖರ್ ಬೆಳಾಲ್
